یک گرم طلای 18 عیار : ۱۱۶,۶۳۰ تومان
سکه تمام بهار : ۱,۲۰۲,۰۰۰ تومان
دلار: ۳,۷۶۳ تومان
یورو: ۴,۰۶۱ تومان

اشتراک خبر نامه

کد خبر: 854544
تاریخ انتشار: چهارشنبه, ۱۸ اسفند ۱۳۹۵ ۱۳:۰۹
دسته: دیدگاه
پرینت
ایمیل
سجاد فیاض

احساس ضعف از پشت سیم‌ خاردار نفس

«بی‌نظمی و تکوین نظم جدید جهانی»، ویژگی مهمی است که این روزها نقطه عزیمت بسیاری از بحثها در حوزه روابط بین‌الملل است؛ نظم ساختاریافته پس از جنگ جهانی اول و دوم آشکارا در حال تغییر است و مبانی و پایه‌های تحکیم‌کننده آن نظم نیز میل به دگرگونی دارد؛ در این شرایط سیال، قدرتها می‌کوشند با آشکارسازی و به رخ‌کشیدن مؤلفه‌های قدرت و نقاط قوت خود، سهم بیشتری از قدرت و تمام‌کنندگی را در نظم در حال تکوینِ آینده برای خود دست و پا کنند.
 
در طول سالهای اخیر، رهبر انقلاب اسلامی با تببین این شرایط جدید و مهم، در مقاطع مختلف نقاط قوت و ضعف کشور را تفکیک و این واقعیت را مکرر گوشزد کرده‌اند که ملت ایران راهی ندارد جز آنکه قوی شود، زیرا ضعیف ماندن در شرایطی که جهان به سمت نظم جدید در حرکت است -آن‌هم در چنین منطقه حساس و ژئوپلیتیکی- نتیجه‌ای جز راه باز کردن برای پذیرش سلطه و تحمیل قدرتها نخواهد داشت.
 
با درک همین واقعیت اساسی، ورود ایران به موضوعات منطقه‎ای همچون سوریه حتی فارغ از انگیزه‌ها و محاسبات اعتقادی و ارزشی، آورده‌های بی‌نظیری در تولید قدرت برای کشورمان ایجاد کرد، به‌نحوی‌که امروز قدرتهای بزرگ، گریزی از اعتراف به این واقعیت ندارند که هیچ مسئله مهمی در منطقه بدون حضور ایران به نتیجه نمی‌رسد.
 
البته در فرآیند قوی‌شدن و تولید قدرت ملی، تکیه رهبر انقلاب اسلامی تنها بر جنبه نظامی به‌عنوان نقطه قوت نبوده است، بلکه ایشان با خواندن دست طرف مقابل از حدود 20 سال قبل و با تشخیص اقتصاد به‌عنوان نقطه تمرکز دشمن، بر قواعد مصون‌سازی و تبدیل تهدید به فرصت و قدرت از این ناحیه تأکید کردند و به عنوان نمونه در سالهای اول دهه 70 خطاب به کارگزاران دولت وقت دستور دادند «كاری كنيد كه ما هر وقت اراده كرديم، بتوانيم درِ چاههای نفت را ببنديم» هشدارهایی که متأسفانه جدی گرفته نشد و تکنوکراتهایی که آن روزها کار را در دست داشتند و از قضا برخی از آنها امروز نیز عهده‌دار همان مسئولیتها هستند، به‌جای اقدام و عمل، لبخند «انکار» و «ما نمی‌توانیم» تحویل دادند.
 
اتفاقاً محل اصلی بحث نیز همین‌جاست، یعنی روحیه «ما نمی‌توانیم» و «احساس ضعف» که به مراتب از خود «ضعف» مخرب‌تر و زیان‌بارتر است، زیرا اگر فرد یا مجموعه یا کشوری ضعیف باشد اما ضعف خود را درست تشخیص دهد و روحیه حرکت و سازندگی نیز داشته باشد، شرایط کنونی جهان و نظم شکل‌نگرفته جهانی، بهترین فرصت برای آشکار کردن قدرت و ترمیم نقاط ضعف است.
 
در مقابل نیز همین شرایط و بی‌نظمی جهانی، با احساس ضعف و نشان دادن آن، می‌تواند بزرگ‌ترین تهدیدها را برای کشور تولید کند، زیرا در موقعیتی که رقابت و کشمکش قدرتها در تقسیم و تثبیت قدرت و منافع وجود دارد، به مجرد نشان دادن ضعف و ایجاد خلأ، زمینه برای از دست دادن قدرت حتی از طریق دخالت و تهدید نظامی فراهم می‌شود. این همان قاعده کلی است که رهبر انقلاب دو روز پیش به آن اشاره کردند و گفتند: « احساس ضعف شما، موجب تشویق دشمن به حمله‌ی به شما است. اگر میخواهید دشمن را از تهاجم به خودتان منصرف کنید، سعی کنید اظهار ضعف نکنید. نمیگویم بدروغ بگوییم قوی هستیم، [بلکه] میگویم قوّت خودمان را آشکار کنیم. ما نقاط قوّت زیادی داریم، این نقاط قوّت را آشکار کنیم.»
 
متأسفانه جریان وابسته‌گرا که با روحیه «ما نمی‌توانیم»، پیشرفت را تنها در سایه غرب و امریکا ممکن می‌داند، با اظهار ضعف در مقاطع حساسی همچون مذاکرات هسته‌ای و بیان مسائلی همچون خالی بودن خزانه، دشمن را به کارآیی فشارها و مؤثر بودن حربه تحریم برای باج‌گیری از ملت ایران امیدوار کرد.
احساس ضعف در مقابل دشمن اما یک ریشه درونی مهم دارد و به تعبیر رهبر انقلاب اسلامی، «اگر چنانچه از سیم خاردار میخواهی رد بشوی، اوّل باید از سیم خاردار نفْست عبور کنی. وقتی گرفتار خودمان هستیم، نمیتوانیم کاری انجام بدهیم.» البته در این شرایط، انتظار تولید قدرت ملی و نقش‌آفرینی در نظم جدید جهانی و احساس و اظهار ضعف نکردن از سوی افراد و جریانهایی که پشت سیم خاردارِ نفس و ترس از قدرتها مانده‌اند، انتظار واقع‌بینانه‌ای نیست.
 




تعداد نظرات: 0
منتشر نشده: 0

ارسال نظر

کد امنیتی
کد جدید

نظر:

آمار و اطلاعات :
حاضرین آنلاین : ۵,۲۹۷ نفر
تعداد کل اخبار : ۷۷۸,۳۹۴ مورد